Friday, October 9, 2009

Mateno en mia vilaĝo

Birdoj ĝoje kantas en la arboj

bonvenigantaj la sunon alvenontan

dum la roso falas en la grundon,

lasanta la foliojn por libereco.


La kantado de la birdoj invitas la kokidojn

por lasi fermitan domon post la nokto.

Antaŭ la domo oni prepares grenerojn,

komenciĝas matenmanĝo kun ĝojo.


Kiam venas la suno el la oriento,

finiĝas la silento, reginta la nokton.

El la domoj nun venas la vilaĝantoj

sin preparantaj por nova longa tago.


Noemuti-Timoro, 22/IX/2009

Ekzistas deserto inter ni

Tiu estas realeco, kiu parolas,
kaj ni ambaŭ ne povas negi
kvankam vortojn ni ja havas.
Ĉu realeco estas por akcepti?

Vivo, en viaj okuloj troviĝas
sed ekzistas deserto inter ni,
kiun realeco ni libere nomigas.
Do kion ekzakte ni povas fari?

Estas eble ke ni same sentas
la ondon kaj en vi kaj en mi.
Nur en la koro ni konservas
la sentojn vivantaj inter ni.

Noemuti-Timoro, 15/IX/2009

Mi estas alia persono

Elkore mi rakontas al la mondo,

ke nun mi estas ja alia persono

de kiam mi lasis tiun ĉi insulon

kaj tie ekenspiris novan aeron.


Kiel birdo lasanta ĝian neston

por flugi serĉante manĝaĵon,

mi lasis la vilaĝon pro revo,

en kiu vivadas mia espero.


Vere mi estas alia persono

de kiam mi ekvivis en la loko,

al mi donanta ĝojon kaj feliĉon

kaj en tie mi jam trovis domon.


Noemuti-Timoro, 15/IX/2009