Nova paĝo

Kiel malfermi novan paĝon

de taglibro ankoraŭ dika,

mi komencas novan tagon

jam sen vi, ho beleta mia.

Mi ne povas pagi la prezon

de la ĉeesto de sento riska.

Do mi petas vian komprenon

forgesi ĝin kvankam peza.

Neniam mi sentas feliĉon

pro decido korrompiginta.

Sed ni devigis tuj fari ion

malgraŭ prezo tre kosta.

Kiel daŭrigi longan vojaĝon

el stacio neniam atendita;

kvankam mi ne trovas ĝojon,

la radoj turniĝas, beleta mia.

Noemuti-Timoro, februare 2010

Silente mi ekkaptas la tagon

Kiam turniĝas ankoraŭ la tero

ĉirkaŭ la suno en la universo

kaj estas spirito en la korpo,

eblas ĉiutage surtera feliĉo.

Ekzistas momentoj de ĝojo

donataj de la ĉielo al la tero

por ke iu memoru kiel homo

la antaŭzorgon de la Kreinto.

Kiam venas jam la momento,

estas libereco por ĉiu persono

elekti kiel pasigi tiun ĉi okazon,

kiel al la momento doni signifon.

Estas bona tempo por ĉiu afero,

estas mil eblecoj por ĉiu okazo.

Havante senpostule liberecon,

silente mi ekkaptas la tagon.

Sufiĉas kandeleto por lumeto

kaj ofera donaco el malsufiĉo.

Estas ja preĝeto por bonstato

kaj diaj versoj por ĉiama feliĉo.

Fotoj en albumego por memoro,

bufedo en restoracio por honoro

ne estas elektoj celitaj de la jaro.

La okazo postvivos en poemaro. 

Jogjakarto, maje 2010

---

 Skribita por memorigi mian naskiĝtagon en ĉi tiu jaro.    

Posttagmezo neforgesebla

La luno marŝas kaj alproksimiĝas la okcidenton.

la taglumo tuj finiĝos.

Du koroj estas ligitaj kun promesa ŝnuro.

du korpoj ridete proksimiĝas unu la alian

je posttagmezo neniam forgesita.

Posttagmezo neforgesebla, tempo de amo;

posttagmezo brila, tempo plena de ĝojo.

La balkono estas nia blinda atestanto,

kaj la vento, nia surda atestanto.

Nun du koroj fariĝas unu.

Vere, amo estas belega.

Noemuti-Timoro, 19-02-2011

---------------------------------

Ĉi tiu poemo estas tradukita de la aŭtoro el la davana versio:

Neonmabê kamapnikan

Manse nnao ma npaumák neontés,

neno ameûsinet lof he namsoupen.

Nekaf nua mafutû neik tani mantaën,

aof nua nmapaumakan neik kumanit

ma smanaf nua natpenen neik malinat

nbi neonmabê lê lof ka mapnikan fa.

Neonmabê kamapnikan, tabu manekat;

neonmabê ameut, tabu naheun malinat.

Beranda es a-njail hai saksi kamamatâ,

ma anin a-njail hai saksi lê kamalukê.

Oras i nekaf nua njail nekaf mesê.

‘Tebes, laismanekat lo namás.

Yogyakarta, Funhitû 2003

Kiun vi atendas?

Kiam la suno estas subironta,

la abeloj estas lasanta florojn,

kaj la birdoj estas serĉanta lokon por dormi,

vi rigardas al la ŝipo surnaĝanta

ĵus lasanta la enŝipigejon.

Vi staras sur la marbordo

inter la akvo kaj la seka lando

kiel vagisto konfuzita

en iu vasta dezerto.

Kiun vi atendas, virino?

Kefa, 14-02-2011

---------------------

Ĉi tiu poemo estas tradukita de la aŭtoro el la davana versio:
.

Ho mpao sekau ka?

.

Oras manas he nmoufen,

oni-sin nasaitan hausufâ,

ma kolo naim bale he ntúp,

ho mupén bnaotasi anaot

fê nasaitan bnaosonlain

Ho mhaek es tasi-ninen

mbi oe ma metô tnankin

onlê anaolalan nekamneku

nbi pah-hufui amanuat-es

Ho mpao sekau ka, bifé?

Yogyakarta, Funhâ 2007