Wednesday, April 29, 2015

Ripo


Bildo: El Facebook
 
Oni diras, ke vi estas prenita de mia ripo,
por fari vian aroman korpon kaj dolĉan animon
por ke la mondo pleniĝu de beno kaj ĝojo.
Do hodiaŭ ni renkontas unu la alian.

Mi scias nenion, nur Dio kiu montras;
nur Li, kiu havas la povon indiki kaj juĝi.
Lasu ĉiun fariĝi laŭ lia volo kaj instrukcio;
lasu la teron kaj la ĉielon obei al Li.

Eble vi estas ripo mia laŭ sortdifino.
Mi esperas, ke Dia graco estu sendita
por ke, tenante manojn, ni paŝu al altaro
kaj niaj buŝoj diru promeson, sanktaĵon.

Noemuti-Timoro, februare 2011


Esperantigita el la poemo "Nuibnapâ",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

Tamarindo dolĉa


Bildo: https://umayaika.wordpress.com

Tamarindo dolĉa, vi fruktodonas.
Tamarindo bonfrukta, tamarindo franda.
Tamarindo malgranda kun fruktoj malgrandaj.

Multe da homoj tre ŝatas vin.
Multe da personoj tre amas vin.
Grupo de homoj atendas nun
la bonan tempon por skui vin.

Tamarindo dolĉa, vi distingiĝas.
Vilaĝanoj vin skui ne povas.
Sed novevenantoj vin skuas
nur unu fojon.

Noemuti-Timoro, februare 2011


Esperantigita el la poemo "Kiu aminonit",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

Tuesday, March 31, 2015

Bovgardisto


Bildo: http://benyaminlakitan.com/2014/03/page/2/

Bovgardisto, homo diligenta;
Estas vi, kiu gardas familian riĉaĵon.
Estas vi, kiu konas akvon kaj lageton, altaĵon kaj malaltaĵon.
Vi konas ankaŭ la verdan savanon.
Vi neniam forlasas vian belsonan fluton.
Ĉiuj viaj bovoj vere obeas nur al vi
ĉar vi estas ilia ama gardisto.

Bovgardisto, ne estos fruktodona via ŝvito;
via belsona fluto ne belsonos ĉiam
ĉar verde savano ne daŭre burĝonos.
Homoj fluas kiel inunda Rivero Benain.
Vasta verda tero fariĝas vilaĝejo.
Ĉiuj bovoj kaj kaproj havas hejmon.
Vi devos porti novan vestaĵon.

Jogjakarto, oktobre 2012

Esperantigita el la poemo "Atúkbijael",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

Mi estas en la ĉielo




Ĉi-matene mi estas en la ĉielo.
Ĉi tie ne troviĝas io bela,
estas nur nuboj pendantaj,
blankaj samkiel kotono.

Ni, multe, sidas surseĝe,
ĉiu havas sian seĝlokon.
Mi forlasis Insulon Timoro
kaj transiras al Insulo Javo.

Estante en la vasta ĉielo,
oni preĝas al la Kreinto
por ke ni ĉiam havu sanon
kaj atingu nian vojaĝfinon.

Jogjakarto, oktobre 2012

Esperantigita el la poemo "‘Bi neno-tnanan",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu 

Saturday, February 28, 2015

Scio ne estu malliberigata


Scio estas kiel akvo fluanta el granda fonto;
scio estas branĉo de trunko kreskanta ĉiam bone.
Ĝi fluas al tio, kio malplenigas la menson
kaj faras lageton por ĝin kapti kaj konservi.
Kiel arbobranĉo, ĝi burĝonas kaj floras,
poste bonodoras plenigante ĝardenon.

Sed kiam avareco plenigas koron avidan,
scia lageto ne estingas la soifon de la mondo
kaj flor-aromo moviĝas nur ĉirkaŭ la ĝardeno,
ne troviĝos ĝojo en la mondo, kiu esperas.
Se ĉiutage scion ni metas en malliberejon,
ni velkigos la intereson bone kreskantan.

Noemuti-Timoro, aprile 2011

Esperantigita el la poemo "Hine kaisâ mapaän",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

Kiel tiu akvo fluanta


Rigardu tiun akvon fluantan de tie,
kiu ĉiam trovas vojon por flui
ĝis ripozloko sia, kiu estas tie,
en la valo, kaj tie kolektiĝas.

Ne nur unufoje ni ne scias
de kie ni venas kaj kien ni iras.
Ni estas kiel vojaĝanto konfuzita
en lando-mezo perdanta la vojon.

Ni demandas nin kaj serĉas respondon
al demando pleniganta niajn mensojn.
Rigardu tiun akvon fluantan de tie,
kiu ĉiam trovas vojon por flui.

La vojo ĉiam malfermiĝas antaŭ ni
sed niaj koroj ankoraŭ estas fermitaj.
Kiam la koro malfermiĝas kaj puriĝas,
ĉio montriĝos kaj fariĝos pordo.

Noemuti-Timoro, aprile 2011

Esperantigita el la poemo "Onlê oe asait nae",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

Saturday, January 31, 2015

Alvenas bela tago

Bildo: http://khongthe.com/wallpapers/nature/a-new-day-42213.jpg

Homo havas multege da celoj
ĉar liaj interesoj estas senlimaj.
Individuoj daŭre esperas
ĉar la lumo ankoraŭ brilas.

Se ni ambaŭ ankoraŭ nin mantenas
laŭlonge de tiu ĉi vojo ĝis la fino,
kiu scias, ke Dio Kompatema
donos al ni belan tagon.

Se tiu bela tago alvenas,
du koroj jam ne du fariĝos
sed unu senfine kaj eterne.
La suno kaj la luno atestos.

Noemuti-Timoro, marte 2011

Esperantigita el la poemo "Neno amasat nemantea",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu