Thursday, June 30, 2016

Rakontoj de Gejunuloj (Dongeng Orang Muda)

Bildo: http://static.panoramio.com
De: Embun Kenyowati Ekosiwi*

Aŭdante kion oni rakontas pri la urbo
kun ĝiaj tutaj progresoj,
la maljunulino ŝajnas ensorĉita
precize kiel kiam ŝi estis ankoraŭ knabino
dum ŝi aŭskultis la rakontojn pri gigantoj,
kiuj ŝatis veni je la krepusko
por alporti troindulgajn geknabojn.
Ŝi timis, do ŝi kredis ĝin.

Aŭdante kion oni rakontas pri la urbo
el la buŝo de la gejunuloj,
la maljunulino ŝajne ne kredas
ĉar verdire ŝi nek legas
nek televidon rigardas.
Kaj kiam la gejunuloj rakontas al ŝi,
ŝi responde diras,
“La progreso estas nur rakonto.”

marte, 1998

Esperantigis Yohanes Manhitu
Jogjakarto, la 31an de aŭgusto 2007
-------------------------
*) Embun Kenyowati Ekosiwi naskiĝis en Bojonegoro, la 12an julio 1956. Diplomito de la Magistra Programo de Filozofio de Universitato de Indonezio, 1998a. Ĝis nun ŝi estas lektoro ĉe la Fakultato de Filozofio de Universitato de Indonezio. Ŝi jam eldonis poezian antologion titolita “Episode Hitam” (Nigra Episodo, 1978) kaj multe skribas poemojn en kelkaj ĵurnaloj.

Nokta Kanto (Nyanyian Malam Hari)


Bildo: www.google.com
De: Toto Sudarto Bachtiar*

Mi frapos la noktan koron kun mia fingro.
Ĉu vi aŭdas la antaŭan kanton de mia amo?
Estas homoj ne kredantaj je eterna amo sur la tero
ĉar mi povas morti je la frua mateno.

Mi atingos vian bufan bruston hodiaŭ nokte.
Ĉu vi aŭdas la freskan baton de via adoleska koro?
Estas homoj ne kredantaj je eterna amo sur la tero
ĉar mi povas morti je la frua mateno.

Kiu nokto povas forkuri de miaj okuloj.
La elektro ne ĉesanta brili
tre puras por al vi mensogi.
La nokto kaj mi rigardas unu la alian.

Mi ĉiam tenos ŝiajn malfortajn kaj malĝojajn fingrojn.
Ne estas sekreto, kiun ni ne dividas
Ne estas peko, kiun ni ne kune kompensas.
Mia amo por la virgulino estas ankaŭ la sia.

1955a

Esperantigis Yohanes Manhitu
Jogjakarto, la 30an de aŭgusto 2007
------------------------------
*) Toto Sudarto Bachtiar naskiĝis en Palimanan, Okcidenta Javo, la 12an Oktobro, 1929a. Diplomiĝis el Fakultato de Leĝo en Ĝakarto. Li iam estis redaktoro en kelkaj monataj gazetoj, ekzemple la sundalingva gazeto “Sunda”, kune laboris kun Ajip Rosidi kaj Achmad Sanusi en Bandung. Li ŝatas lerni lingvojn, kaj jam tradukis verkojn skribitaj en la franca, la nederlanda kaj la japana. Lia poezia verko, kiun oni ofte legas kaj uzas por konkurso estas en la antologio “Suara, Etsa, Desah” (Sono, Gravuro, Ĝemeto).

Tuesday, May 31, 2016

Rakonto el Samosir

Bildo: zonakisaran.blogspot.com

La lago-akvo estas blua kaj pura.
Kelkfoje ĝi silentas, kelkfoje disĵetas,
ĉirkaŭante unu insuleton.
Tio estas Insuleto Samosir.
Ĉi tiu lago nomiĝas Lago Toba.

Tiu lago fariĝas riĉaĵo de popolo
enloĝanta en tiu insuleto.
Tiu lago estas vojo de boatoj,
lavejo kaj banejo de homoj,
akvofonto por plantoj kaj bestoj.

Rizo kaj maizo bone kreskas.
Tiu lago ĉirkaŭas belan landon:
la lando de la belsona popolo Batak Toba,
pinoj ornamas la lago-flankon kiel flagoj.
Bukit Barisan fariĝas ĝia forta muro.

La bona saluto estas "Horas!".
“Dankon” estas “Mauliate!”
“Dio” estas "Debata”.
“Frato” estas “Laek”,
“Fratino” estas “Ito”.

Lago Toba estas vere bela lago.
Ĝia nomo estas konata en multaj landoj, blankaj kaj nigraj.
Homoj blankaj kaj nigraj fariĝas gefratoj.
Geknaboj blankaj kaj nigraj fariĝas gefratoj.
Oni esperas, ke Ama Debata ĉiam estu kun ili.

Mi preskaŭ pasigas du semajnojn en ĉi tiu insuleto.
Tagojn kaj noktojn mi pasigas por ĝui ka fini laboron,
por skribi kaj pensi pri vortoj kaj iliaj veraj signifoj.
Lago-akvo, vento de ĉi lando, akompanas kaj fortigas mian spiriton.

Jogjakarto, septembre 2012

Esperantigita el la poemo "Etus nâko Samosir",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

Naskiĝtago

Bildo: www.google.com
Je mia feliĉa tago

La malnova tago jam pasis;
la nova tago nun aperas.
Mi subite forlasas dormon,
adiaŭas la pasintan tagon,
kaj salutas la venantan tagon.

Hodiaŭ estas mia feliĉa tago;
ĉi-tage vere estas mia tago amata.
Unu jaro plenigis mian vivon;
jam pasis dudek ses jaroj.
Venas la dudeksepa jaro.

La tempo flugas kiel sago;
la tempo fluas kiel plenrivero.
Ĝi venas kaj pasas kiel la vento;
ĝi estas nehaltigebla, neordonata.
Ĝi ordonas, ĝi regas.

Jogjakarto, septembre 2012

Esperantigita el la poemo "Neonmahonit",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

Saturday, April 30, 2016

Tiu posttagmezo en Laran


Bildo: http://www.philatelicdatabase.com

En malnovaj kaj novaj libroj, mi trovis jam ĝian nomon
kaj rakontojn pri unu palaco konservata,
kiu pasintece fariĝis celita loko de oferoj
al la protektinto de nia hejmlando.

Kaj en tiu posttagmezo en la vilaĝo Laran*,

mi trovis estradan domon sur verda ebena tero
kaj alian domon starigitan proksime
por gardi kaj prizorgi la reĝan palacon.

En tiu posttagmezo, la pluvo antaŭnelonge haltis,

sed la seka sezono ankoraŭ ne alvenis.
En la granda ĝardeno de tiu palaco,
estis nur herboj bone kreskintaj.

Antaŭ la palaco neokupata, staranta,
mi staris kaj revidis la vilaĝejon,
kiu onidire estis la centro de Timoro.
Sed nebuloj ankoraŭ plenigis mian menson.

Jogjakarto, oktobre 2012

Esperantigita el la poemo "Neonmabê nane nbi Laran",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu
 

----------------------------
*) Laŭ la timora historio, Laran (laŭlitere, ĉi tiu tetuma nomo signifas ″koro″ aŭ ″interno″) estis la centro de la Reĝlando Wewiku-Wehali, la tiama celita loko de oferoj al la protektinto de nia insulo. La vilaĝo Laran troviĝas proksime de la urbeto Betun, en Okcidenta Timoro.

Je momento de bovstampado


Bildo: https://ternakonline.files.wordpress.com

Kiam alvenas la momento por stampi bovon,
oni kaptas kaj ligas la bovon, kaj faras fajron.
Grupo de viroj demetas la bovon en teron,
kaj oni metas feron en cindron.

Kiam la fero varmiĝas kaj plene ruĝiĝas,
oni preparas la deciditan femuron por stampado
por doni signon al la besto esperata,
kiu portos ĝojon al sia posedanto.

Nomsigno aŭ landsigno troviĝas en bova femuro
kaj tio restas tie ĝis tre longa tempo.
Bovo senstampa estas kiel bovo sovaĝa:
posedaĵo de iu iĝos posedaĵo de alia.

Por bovo estas stampo, por ni homoj
estas signo - tio estas niaj nomoj,
ankaŭ estas nia voĉo el la buŝo.
Nomo kaj voĉo indikas la korpon.  

Jogjakarto, oktobre 2012

Esperantigita el la poemo "Nmi tabu bie he mamalak",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu
 

Thursday, March 31, 2016

Unua pluvo

Bildo: www.google.com
La suno ĵus malleviĝas en okcidento,
kiam pluveto malsekigas sekan landon.
Estas la ĉi-jara unua pluvo en nia urbo.
Ĝi ekas la pluvsezonon, adiaŭe al la varmega.


Mi flaras bonodoron venantan el la grundo
malsekigita de la akvo pura el la nuboj.
Mi vidas arbojn velkintajn nun en ĝojo
ĉar jam alvenas la savanta pluvo.


Mia koro nun flugas al mia insulo,
Insulo Timoro, mia naskiĝlando.
Dum venas unua pluvo kiel nun,
semoj de maizo, rizo, kaj fabo
estas preparitaj por plantado-tago.


Unua pluvo, espero-portanto
al ĉiuj plantantoj
atendantaj pluv-akvon, akveron,
por surverŝi la plantojn.


Unua pluvo, ne vi haltu;

sendu pluv-akvon sufiĉan sur la teron!
Espereble ĝi ne fariĝos inundo,
sed ne sekiĝos por mortigi plantojn.
Ne alportu malfacilecon al nia vilaĝo!
 

Noemuti, Timoro, marte 2011

Esperantigita el la poemo "Ulan ahunut",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu