Tuesday, September 30, 2014

Kolektisto de palmosuko




Al mia patra avo, Gabriel Manhitu[1]

Vi laboras matene kaj posttagmeze;
vere vi ne zorgas pri malvarmo;
vere vi ne pensas pri varmo;
vi neniam zorgas pri pluvo kaj suno.

Frumatene vi portas viajn palmfoli-ujojn,
kaj grimpas altajn suko-donantajn palmarbojn.
Vi hejmportas palmsukon kaj poste boligas ĝin
por produkti bongustan kaj bonodoran arakon.
Por matenmanĝaĵo, vi havas boligitan kasavon
kaj palmsukon, kiu invitas abelojn flugantajn.

Ho, palmosuka kolektisto, grimpisto de altaj palmarboj.
Kiam leviĝas la suno, mi jam grimpas al palmarbo;
kiam subiras la suno, mi atingas la teron.
Neniam forlasu viajn palmarbojn!
Neniam forlasu viajn palmfoli-ujojn!
 
Jogjakarto, oktobre 2012


[1] Mia patra avo Gabriel Manhitu (†1987), farmisto kaj tradicia violonisto, ankaŭ laboris kiel palmosuka kolektisto. Li estis el la Vilaĝo Banfanu, Noemuti, TTU, Okcidenta Timoro (NTT).

Tradicia genealogisto




Al mia patrin-avo, S.P. Tunliu[1]

Majstro de land-afero, afero sankta,
majstro de vera historio kaj informo;
majstro de bela legendo kaj belsono;
majstro de akraj kaj fortaj vortoj.

Via menso akras samkiel blovtuba sago;
via okuloj brilas samkiel cindro;
via oreloj staras samkiel flago;
via buŝo fluas samkiel tiu de papago.

Kiam onidire vi parolis sensence?
Vi estas plena je modesteco.
Vi tre ŝatas gardi sekreton.
Vi malhepas la proklamon de viaj vortoj.
Do, kiu daŭrigos vian veran scion?
  
Jogjakarto, oktobre 2012
 

[1] Mia patrina avo Simon Petrus Tunliu (†1996), farmisto kaj tradicia genealogisto, el la Vilaĝo Sunu, Amanatun Selatan, TTS, Okcidenta Timoro (NTT).

Sunday, August 31, 2014

Sufera frukto



Al diligentaj laborantoj

Akvo fluas el brila vasta frunto
pleniganta malhelan vizaĝon.
Tiu akvo estas ŝvito pro suno bruliganta,
la vizaĝo estas de farmisto.

Pluvo kaj sunbrilo estas vizitantoj
donantaj bonan kaj malbonan mesaĝojn.
Paseroj kaj kolomboj estas malamikoj
ŝtelantaj malgrandajn pecojn de oro.

Tio estas la kruca sufero de farmisto,
tio estas la vojo de farmisto al paradizo;
tio estas la pordo de farmisto al feliĉo;
tio estas la paso de farmisto al beno.

Kiam vi trovis akvon bolantan neverman?
Kiam vi trovis hakilon akran neakrigitan?
Bonkvalita feliĉo ekaperos el suferado.
Por manĝi kiel reĝo, laboru kiel sklavo!

Noemuti-Timoro, februare 2011

Esperantigita el la poemo "Sutaise in fuan",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu 

Longa tago de paŝtistoj



Al paŝtistoj en Timoro

Kiam la suno ĵus aperas,
grupo de bovoj bruon kreas,
ili forlasas la stalon kaj iras al savano,
al la loko por manĝi kaj trovi sunlumon.

Tri knaboj gardas tiujn ĉi bovojn
kaj alkondukas ilin al vasta savano
estanta riĉa en herboj freŝaj:
bongusta manĝaĵo por bovoj gardataj.

Dum la bovoj plenigas la stomakon,
la paŝtistoj elektas unu arbon
kun bona ombro por kune ripozi.
Rakonto, legendo, rido plenigas la savanon.

Kiam la suno estas precize super la kapo,
la paŝtistoj alkondukas siajn bovojn al akvo
por forigi iliajn soifon kaj ŝviton.
La bestoj trinkas en akvo fluanta.

Baldaŭ, pura akvo estos forlasata
ĉar soifo kaj ŝvito forlasos la korpon.
La vasta savano atendas vizitantojn.
Paŝtistoj kaj bovoj tien iros.

Horon post horo, minuton post minuto,
la suno jam preskaŭ iras for
forlasante la paŝtistojn kaj iliajn bovojn.
Do, baldaŭ alvenos la nokto.

Moviĝante sampase, plene je ĝojo,
belsona fluto akompanas la bovojn al stalo.
Jam finiĝas la longa tago.
Morgaŭ matene ili denove renkontiĝos.

Jogjakarto, oktobre 2012
Esperantigita el la poemo "Atukus sin neno mnanû",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

Thursday, July 31, 2014

Poemo el la vartanta urbo



Jam plurfoje mi volas skribi al la mondo
por rakonti al altaj montoj kaj vastaj maroj
pri forta koro-rilato neforgesebla.
Ĉi tiu urbo scias miajn interesojn ka ĉiam min lasas
pensi kaj poste fluigas miajn ideojn
kaj ilin sendas al ĉiu loko senlima,
kiu esperas ricevi ĉi tiun oferon mian.

Kaj ĉi-posttagmezon, kiam la suno estas subiranta,
mi sidiĝas, fosas kaj elprenas, poste fluigas
kelkajn vortojn simplajn el ĉi tiu urbo
al altaj montoj kaj vastaj maroj kaj
al oreloj ka koroj interesiĝantaj.

Jogjakarto, septembre 2012
Esperantigita el la poemo "Puisi nâko kota apafâ",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

Bela sono el la ĉielo



Al Wolfgang Amadeus Mozart

Jam multfoje via bela muziko
akompanas min dum mia longa serĉo.
Mia koro dronas en senfinaj melodioj
ordonantaj paŝojn de tempo-vojaĝo.

Ĉiufoje kiam mi aŭskultas vian belan muzikon,
mia koro fariĝas plena je paca fluo
venanta el la vasta ĉielo,
vere tio similas voĉon de anĝela grupo.

Kvazaŭ vi ĉiam invitus min por ekpasi
atingi la centron de ĉi tiu bela sono,
sin kaŝanta en malproksima loko gardata
kaj via muziko fluas ĝis ĝia interno.

Via nomo, via voĉo transiras landlimojn
kaj plenigas la korojn de ĉiu generacio
samkiel gepraava historio konservata
por la generacioj loĝantaj surtere.

Tiu ĉi bela sono venas el la Eternulo
kaj fluas tra la beleco de via muziko.
Mia koro fluas en la aŭskulta ĝojo
kaj gloras la Reĝon en la ĉielo.

Jogjakarto, oktobre 2012
Esperantigita el la poemo "Hanaf alumat nâko neno-tunan",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

Monday, June 30, 2014

Gardado de rizkampo



Al birdoĉasantoj

Frumatene ni forlasas hejmon

kaj kuras rapide al rizkampo-budo
por libere rigardi kaj ĉasi birdojn.

Ni sidas kiel gardantoj en rizkampo,
kriegoj kaj riproĉoj plenigas la ĉilon.
Paseroj stangas kaj flugas kiel flagoj.

Rizo matura al ni portas ĝojon,
donas esperon al la vivo de farmistoj
por ne malsaniĝi sed manĝi kiel reĝo riĉa.

Kiam la suno estas subironta, ni forlasas la lokon,
ni ordigas la rizkampo-budon por iri hejmen.
Morgaŭ frumatene ni revenos ĉi tien.

Jogjakarto, oktobre 2012

Esperantigita el la poemo "Tiut’aenöek",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu