Monday, June 30, 2014

Gardado de rizkampo



Al birdoĉasantoj

Frumatene ni forlasas hejmon

kaj kuras rapide al rizkampo-budo
por libere rigardi kaj ĉasi birdojn.

Ni sidas kiel gardantoj en rizkampo,
kriegoj kaj riproĉoj plenigas la ĉilon.
Paseroj stangas kaj flugas kiel flagoj.

Rizo matura al ni portas ĝojon,
donas esperon al la vivo de farmistoj
por ne malsaniĝi sed manĝi kiel reĝo riĉa.

Kiam la suno estas subironta, ni forlasas la lokon,
ni ordigas la rizkampo-budon por iri hejmen.
Morgaŭ frumatene ni revenos ĉi tien.

Jogjakarto, oktobre 2012

Esperantigita el la poemo "Tiut’aenöek",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

Forlasi la vilaĝon



Malĝojeco plenigas la korojn de la forvojaĝontoj kaj restontoj,
rido kaj rideto fariĝas nekonataj samkiel fremduloj.
Lagrimoj fluas kiel pura akvo fluanta el fonto,
kaj mesaĝoj eliras el la sekaj buŝoj.

Vere la vilaĝon oni mankas sed devas forlasi,
por atingi bonan kaj ĝojo-donan vivon;
por flari novan aromon kaj gusti mielon alilandan.
La vilaĝon oni devas forlasi por ĝin ami kaj estigi.

Verdire, ke estas peze kaj neŝate forlasi vilaĝon.
Sed fakte estas dolĉe se oni ĝin gusti kun ĝojo.
Forlasi la vilaĝon, ne timu pri tiu kiel peko
ĉar kiam ni forlasas vilaĝon, ni amas ĝin.

Jogjakarto, oktobre 2012
Esperantigita el la poemo "Tasaitan kuan",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

Saturday, May 31, 2014

Bela anĝelino

Ho, bela anĝelino brilanta!
Viaj okuloj estas kiel la suno brulanta;
via vizaĝo similas la lunon iluminantan la nokton;
via hararo estas vere kiel silko;
via korpo estas vere aroma kaj dolĉa;
via voĉo similas laŭdatan belan kanton.

Multfoje mi imagas vian vizaĝon,
kaj plurfoje mi memoras vian voĉon.
Ni estas intimaj kiel salo kaj legomo,
sed malproksimaj kiel la tero kaj la steloj.
Vere ni fariĝas nur unu spiro kaj animo,
dividantaj reciproke ĝojon kaj malĝojon.
Oni esperas, ke Dio ĉiam kunligu nin.

Noemuti-Timoro, februare 2011

Vera amo




Mi volas demandi al l’ vento blovanta,
mi volas demandi al l’ luno iluminanta;
mi volas demandi al l’ suno brulanta;
mi volas demandi al l’ papago belsona;
mi volas demandi al l’ riverego inundanta;
mi volas demandi al l’ venuso aperanta;
mi volas demandi al l’ maro vastega,
ĉu ankoraŭ ekzistas vera amo?

Mi malsatas ĉiun amon,
mi soifas je amo bela;
mi atendas amon fruktodonan;
mi revas pri amo bona;
mi atendas amon enternan;
mi esperas amon vivan;
mi serĉas amon nemonan,
la vivo devas enhavi amon.

Noemuti-Timoro, februare 2011

Wednesday, April 30, 2014

Saluton al farmisto



Al ĉiuj farmistoj

La tero fariĝas via amiko,
ĝardeno iĝas via ĝojo-portanto;
la pluvo tute lavas viajn larmojn,
la suno kaj la luno ĉiam salutas vin.
La garbejo atendas vian gloron.

Saluton, ho bona homo!
Vi forportas la mondan malsaton,
vi kondukas la mondon al manĝotablo.
Longa tago plenas je laŭdkantoj;
via ŝvito fluanta fariĝas ĝojo.

Jogjakarto, oktobre 2012

Gardanto de vilaĝo



Al ĉiuj, kiuj gardas la vilaĝon

Saluton al ĉiuj gardantoj de vilaĝo, loko amata!
Vi portas la ŝarĝon gardi interkonsenton;
vi restas por prizorgi familian riĉaĵon.
Estas vi, kiuj scias ordon garantiitan;
vi estas posedantoj de vilaĝo.

Dankegon al vi, ĉiuj gardantoj de vilaĝo,
pro via enuo kaj ŝvito fluanta kaj falanta.
Vi daŭrigas la vivon kaj gardas la aferon de ĉiu generacio;
vi bonvenigas al venantoj kaj al ili vi adiaŭas.

Gardantoj de vilaĝo, lando-amantoj kaj lingvo-majstroj.
Gardu bone nian vilaĝon ĝis kiam ni revenos.
Ne forlasu nian naskiĝlokon amatan.
Ĉiam ni sciu nian infanecan tempon.

Jogjakarto, oktobre 2012

Wednesday, February 19, 2014

Vera riĉaĵo



Al miaj geinstruistoj, gelektoroj & gegvidantoj

Oron kaj arĝenton li ne ŝatas,
palaco kaj brila domo estas preter lia revo.
Li volas serĉi la riĉaĵon veran kaj precizan.
Tio ja estas fido forta kaj scio pli alta.

Kiu posedas riĉaĵon havas vivan feliĉon;
kiu havas oron ne vivos kun ĝi longtempe.
Venu tuj serĉi riĉaĵon ĉiam freŝan kaj bonan.
Tio ja estas fido forta kaj scio pli alta.

Oro kaj arĝento povus iam malaperi,
palaco kaj brila domo falus kiel muro;
bovoj kaj bubaloj povus iam morti,
sed fido kaj scio ĉiam bone vivos.

Noemuti-Timoro, maje 2011 

Esperantigita el la poemo "'Maus amaneot",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu