Saturday, April 30, 2016

Tiu posttagmezo en Laran



En malnovaj kaj novaj libroj mi trovis jam ĝian nomon
kaj rakontojn pri unu palaco konservata,
kiu pasintece fariĝis celita loko de oferoj
al la protektinto de nia hejmlando.

Kaj en tiu posttagmezo en Vilaĝo Laran[1],
mi trovis estradan domon sur verda ebena tero
kaj alian domon starigitan proksime
por gardi kaj prizorgi la reĝan palacon.

En tiu posttagmezo la pluvo antaŭnelonge haltis
sed la seka sezono ankoraŭ ne alvenis.
En la granda ĝardeno de tiu palaco,
estis nur herboj bone kreskintaj.

Antaŭ la palaco neokupata, staranta,
mi staris kaj revidis la vilaĝejon,
kiu onidire estis la centro de Timoro.
Sed nebuloj ankoraŭ plenigis mian menson. 

Jogjakarto, oktobre 2012


[1] Laŭ la timora historio, Laran (laŭlitere, ĉi tiu tetuma nomo signifas ″koro″ aŭ ″interno″) estis la centro de la Reĝlando Wewiku-Wehali, la tiama celita loko de oferoj al la protektinto de nia insulo. La vilaĝo Laran troviĝas proksime de la urbeto Betun, en Okcidenta Timoro.

Je momento de bovstampado



Kiam alvenas la momento por stampi bovon,
oni kaptas kaj ligas la bovon, kaj faras fajron.
Grupo de viroj demetas la bovon en teron,
kaj oni metas feron en cindron.

Kiam la fero varmiĝas kaj plene ruĝiĝas,
oni preparas la deciditan femuron por stampado
por doni signon al la besto esperata,
kiu portos ĝojon al sia posedanto.

Nomsigno aŭ landsigno troviĝas en bova femuro
kaj tio restas tie ĝis tre longa tempo.
Bovo senstampa estas kiel bovo sovaĝa:
posedaĵo de iu iĝos posedaĵo de alia.

Por bovo estas stampo, por ni homoj
estas signo - tio estas niaj nomoj,
ankaŭ estas nia voĉo el la buŝo.
Nomo kaj voĉo indikas la korpon.  

Jogjakarto, oktobre 2012

Thursday, March 31, 2016

Unua pluvo

Bildo: www.google.com
La suno ĵus malleviĝas en okcidento,
kiam pluveto malsekigas sekan landon.
Estas la ĉi-jara unua pluvo en nia urbo.
Ĝi ekas la pluvsezonon, adiaŭe al la varmega.


Mi flaras bonodoron venantan el la grundo
malsekigita de la akvo pura el la nuboj.
Mi vidas arbojn velkintajn nun en ĝojo
ĉar jam alvenas la savanta pluvo.


Mia koro nun flugas al mia insulo,
Insulo Timoro, mia naskiĝlando.
Dum venas unua pluvo kiel nun,
semoj de maizo, rizo, kaj fabo
estas preparitaj por plantado-tago.


Unua pluvo, espero-portanto
al ĉiuj plantantoj
atendantaj pluv-akvon, akveron,
por surverŝi la plantojn.


Unua pluvo, ne vi haltu;

sendu pluv-akvon sufiĉan sur la teron!
Espereble ĝi ne fariĝos inundo,
sed ne sekiĝos por mortigi plantojn.
Ne alportu malfacilecon al nia vilaĝo!
 

Noemuti, Timoro, marte 2011

Esperantigita el la poemo "Ulan ahunut",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

Luno lumiganta

Bildo: http://www.dreamviews.com

Ĉi tiun nokton la luno malaperas, mallumiĝas.
Ŝi sidiĝas en nekonata reĝolando,
ŝi ne rigardas la mondon malluman.
Mi sidiĝas sole por kalkuli ĉiun paŝon
laŭlonge de la ĝusta vojo por plenumi celon.

Estas vere, ke la luno neniam turnas sin,
sed ridas ĉe la malantaŭa flanko de la nuboj.
Kiam ŝi iros kaj lasos la nubojn blokantajn
por lumigi la malluman, malklaran mondon?
Ho luno lumiganta, ne prokrastu veni al mi!

Noemuti, Timoro, februare 2011

Esperantigita el la poemo "Funan atanâ",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

Monday, February 29, 2016

Lasu vian lampon resti brulanta

Bildo: Bildo: http://st.depositphotos.com

La mondan venton oni ne povas haltigi
kaj kirlovento povas subite alveni.
Tial lasu vian lampon resti brulanta
por lumigi la vojon al la espera loko.

Ĉiufoje via lampo ŝajne estingiĝas
pro olea seniĝo aŭ venta plifortiĝo.
Sed rapide replenigu ĝin per oleo
kaj savu ĝin el blovado de vento.

La vojo ankoraŭ estas longa kaj restas la vento,
ĉiam provanta estingi vian lampon,
kiu savas vin el profunda mallumo
sur la vojo al la espera loko.

Lasu vian lampon resti brulanta
kvankam ĉia vento volas ĝin estingi
kun forta blovado kaj granda bruo,
ĉar nur vi estas bona lampogardanto.

Noemuti, Timoro, marte 2011

Esperantigita el la poemo "Mpanat paku he npin nabala",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

----------------
*) Ĉi tiu esperanta traduko aperis en "Beletra Almanako" n-ro 12 (Oktobro 2011) - 5a jaro en Novjorko, Usono. 

La suno jam leviĝas

Bildo: https://stormiesteele.com

Mallumo kaj nebuloj eliĝas samkiel malamiko venkita,
la birdoj belvoĉe kantas kaj salutas al la lumo.
Antaŭnokta premego kaj mallaboremo trovas venteton.
Mi rigardas la lunon leviĝantan ridete kaj fajfe.

Lasu la ĵus pasinta tago estiĝi leciono por mi,
lasu la nova tago ĉiam porti benon al mi;
kaj lasu la venontaj tagoj pleniĝi je ĝojo
ĉar la suno daŭre leviĝos dum mia vivo. 

Neniam ekĝemu kiam malfacilaĵo okazas al vi!
Koleru al via mallaboremo kiam problemo interesiĝas pri vi!
Ne preterlasu bonan okazon se ĝi proksimiĝas al vi!
Ne forgesu vian Kreinton se riĉeco venas al vi!

La suno leviĝanta portas esperon por vivo nova;
la suno venanta portas veran lumon.
Kiu malŝatas nubojn purajn?
Kiu malamas vivon brilan?

Noemuti, Timoro, marte 2011

Esperantigita el la poemo "Nenomatne nbolen",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

Saturday, January 30, 2016

Tago adiaŭita

Bildo: http://static1.squarespace.com
Kiel vojaĝanto senhalta kaj senlaca,
la nokto al mateno duone vojaĝas
por bani sin en rosoj kaj karesi lumon.
Rigardu, nova tago jam alvenas!

Januaro preskaŭ finas kaj forpasos.
Mi preskaŭ plenigas celon kaj esperon
kiel fadenlaboristo finanta fadenlaboron,
mi jam finas kaj ekfaras novan taskon.

La santala insulo tuj trovos lumon
ĉar la lumo-reĝo preskaŭ alvenas.
La lando promesita el lumo aperos
ĉar brila ĉiellumo anstataŭos la nokton.

Lasu la malnovan tagon iri kun malnova koro
kaj lasu la novan tagon veni kun nova koro.
Lasu mallumajn nubojn sekvi la irantan tagon
kaj lasu purajn nubojn dekori tiun ĉi tagon.

Noemuti, Timoro, marte 2011

Esperantigita el la poemo "Neno masaitan",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu