Bela virgulino

Hieraŭ vespere mi vin vidis en vigla festo;
hieraŭ vespere mi tenis viajn perfektajn manojn;
hieraŭ vespere mi regardis viajn klarajn okulojn;
hieraŭ vespere vi min karesis en mia sonĝo.

Bela virgulino…
perfekta juna virino…
Sed, kiu estas vi?
Diru al mi vian nomon,
ho juna virino beleta.

Mi forgesas vian belan nomon;
mi volas teni viajn perfektajn manojn;
mi volas karesi vian aroman hararon;
mi volas posedi vian vivan animon.

Venu kurante nun al miaj manoj;
kuru rapide al mia seka koro;
eniru nun en mian ĉiaman vivon;
ĉirkaŭprenegu kaj neniam lasu min
kvazaŭ mi vin forlasus tiun ĉi nokton.

Noemuti-Timoro, februare 2011
Esperantigita el la poemo "Lîfeto amasat",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

Luno brila

Luno brila, kiu iluminas la teron;
luno brila, kiu adiaŭas mallumon.
Vi anstataŭas la sunon, regas la ĉielon.
Vi aperas je vespera krepusko,
vi forlasas la teron je mateno.

Tiun ĉi nokton mi sidiĝas por vin ĉiam atendi
ĝis kiam vi brilas kiel hieraŭ vespere.
Sed vi ne ekrigardas la teron.
Vi daŭre sidiĝas je la fino de la nuboj.

Luno brila, ĉu vi koleras kun mi?
Princino noktotempa, ĉu vi malĝojas?
Bonvolu paroli al mi, via amiko.
Eble mi povus kuraci vian koron.

Princino noktotempa, aŭskultu mian peton.
Mi volas havi koran kunligon kun vi,
mi volas dividi ĉiun malfacilecon kun vi.
Akceptu min kiel gardanto via.

Mi ne iros el ĉi tiu atend-loko;
mi ne moviĝos al alia loko;
Mi vin atendos ĝis vi aperos.
Aperu por respondi mian peton
kun rideto, kiel signo de ĝojo.

Noemuti-Timoro, februare 2011
Esperantigita el la poemo "Funan ameûsinet" ,
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

Tiu princino

Estas tiu princino kiu montris al mi la lunon iluminintan,
kaj poste indikis al mi la sunon venintan je la mateno.
Hieraŭ verspere ŝi lasis al mi, kiel ĉevalo al sia posedanto,
tiun ĉi nokton ŝi delasis al mi, kiel floro al sia trunko.

Amiko, tio ne estas indiko aŭ instrukcio el mia koro;
tio estas la volo kaj intereso regantaj de la princino.
Mia buŝo estas kvazaŭ kudrita, mi similas statuon.
Lasu ke ĉio fariĝu laŭ la indiko de la princino.

Mi staras ĉi tie kiel seka pinarbo esperanta pluvon
kiu venas malsupren kaj verŝas al mi puran ĉielakvon.
La vento sĉias, ke la princino neniam turnos poste
ĉar la intereso dezirata atendas ŝin ĉe alia palaco.

Noemuti-Timoro, februare 2011
Esperantigita el la poemo "Feotnai nae" ,
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu 

Princino laŭdata

Via haroj vere similas silkon, tiu bela fadeno;
viaj brovoj estas kiel flagoj en la ĉielo;
via nazo similas kudrilon glatan de oro;
viaj lipoj estas kiel pomgranato matura;
via makzelo similas la supron glatan de ovo;
via kolo estas kiel kolono blanka de marmoro;
viaj mamoj lavantaj similas du belajn montetojn;
via talio estas kiel gitaro delikata de arbo multekosta;
viaj piedoj kaj manoj similas arĝentajn bastonojn;
via korpo estas tiel aroma kiel santalo de Timoro.

Noemuti-Timoro, februare 2011 
Esperantigita el la poemo "Feotnai mapules" ,
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

Aromo de kafo

Je longa nokto

Mi fariĝos atentega

Se estas aromo de kafo.

Jogjakarto, februaro 2009

 

Esperantistoj

Homoj plenaj je vervo kaj espero
en la mondo kie troviĝas laboro:
realigi belan revon kun gloro
por la bono de la homaro.

Ĉie ili parolas Esperanton,
komencante kun ”saluton!”
Kiam ili volas skribi poŝtkarton,
la unua vorto ja estas ”saluton!”

Tra la mondo estas malkompreno;
por kompreno, tio estas ia veneno.
Diverseco nia neniam estas puno
por ni, homidaro kun ŝtona koro?

Homoj kutime ja havas intereson
kaj bezonon koni alian personon.
Estas necese havi vastan konon;
Esperantistoj havas proponon.

Yogyakarta, 7 Februaro 2012

Vilaĝo Komuna

Landlimoj ŝajnas nur leĝa afer’,

ĉiuj kontinentoj fariĝas najbaroj

pli realaj kvazaŭ forestus mar’—

ludkampego de diversaj ŝipoj.

Distanco iĝas nur imaga spaco

inter lokoj antaŭe nekonataj.

Bonega estas civitana komuniko

kvazaŭ en unu vilaĝo loĝus ĉiuj.

Ŝajnas ke ĉiu lando iĝas domo,

en kie kunvivas sendependuloj.

Ĉiam respektante al ĉiu homo,

ni sukcesos kiel bonaj najbaroj. 

Kunvivi estas neniam facila afer’,

precipe en nuntempaj familioj.

Pro tiu realeco necesas esper’

krei pli bonan mondon por ĉiuj.

En nia vilaĝo abundas diverseco—

trezoro komuna de mil civitanoj.

Ĉiam respektante al ĉiu trezoro,

ni sukcesos kiel saĝaj vilaĝanoj. 

Hodiaŭ superregas demokratio,

sed ankoraŭ okazas konfliktoj.

Jam estas moderna teknologio

sed en landoj restas problemoj.

La vivo ne estas simpla afer’,

tion diris jam saĝaj antaŭuloj.

Sub la gvido de ĉiam pura kor’,

ni vivos pace kiel globvilaĝanoj. 

Yogyakarta, 11 Februaro 2012