Friday, July 31, 2015

Sarkado-tempo



Al ĉiuj farmistoj

Arbetoj kreskantaj forte plenigas plantitan kampon, 

jukantaj herboj dominas maizon kaj rizon.
Jam alvenas sarkado-tempo, jam alvenas laboro-tempo.
Sarkilon kaj pioĉon oni devas prepari kiel pafilo.

Leviĝas la suno, ni eniras la kampon;
Plentagmeze, ni manĝas kaj trinkas.
Subeniras la suno, ni forlasas la pezan laboron.
Arbetojn oni metas kiel porciojn de viando.

Alvenas sarkado-tempo, aliaj homoj kantas bone.
Aliaj laboras senparole.
Alvenas sarkado-tempo, kelkaj homoj sarkas kune.
Sed la alia grupo laboras sole.

Jogjakarto, oktobre 2012

Esperantigita el la poemo "Oras tofas",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

Mia flugo ĉi-foje




Mi forlasis la Insulon de Santalo
kiam preskaŭ leviĝis la suno.
Mi forlasis gepatrojn kaj gefratojn
pro la senlima volo de la vivo.

En la ĉielo nun, mi nur esperas
ke mia flugo ĉi-foje bonfiniĝos
por ke mi atingu mian vojaĝfinon
sen malfacileco, nur kun ĝojo.

Mi forlasis tiun insulon frumatene
kiam estis malmultege da homoj survoje,
nun mi troviĝas sub blankaj nuboj,
estante sur la tero kaj la maro.

Ĉi tie en la ĉielo mi metas savzonon
ĉar baldaŭ descendos la aviadilo
forlasonte la ĉielon.
Mia vojaĝo duone finiĝos.

Jogjakarto, oktobre 2012

Esperantigita el la poemo "Au tpenes haefes i",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

Tuesday, June 30, 2015

Novaj espero kaj plano



La vivo estos bela se estas espero;
ĉi tiu vivo havos senton se estas intenco.
Kiu vivas sen havi esperon?
Kiu vivas sen intenco?

Vivo senespera estas vivo senluma;
vivo senintenca estas vivo sensenta.
Vivan esperon oni devas renovigi ĉiujare
samkiel lavi lankovrilojn malpurajn.

Hodiaŭ la dudeksesa jaro jam finiĝas;
nun la dudeksepa jaro jam alvenas.
Mi devas netigi kaj forigi malpuraĵon.
Mi devas renovigi esperon kaj purigi intencon.

La antaŭjara ŝarĝo devas esti senŝarĝata kaj malpakata.
La pasintjara malpuraĵo devas esti forigata kaj lavata.
Sed vere mi estas viro malforta kaj malpura.
Ho Ama Dio, ĉiam protektu kaj gardu min!

Jogjakarto, septembre 2012

Esperantigita el la poemo "Fnekan ma salit feü",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

Alter ego




Mi estas sola, sen kunulo.
Mi estas unu persono: unu korpo,
unu animo, unu menso.
Sed tio estas, kion kaptas la okuloj.


Kiam mi mem videtas
mian imagon en la spegulo,
mi pensas pri alia persono kiel mi,
li estas tute sama kiel mi. 


Fojon mi mem pensadis,
eblas, ke en ĉi tiu mondo
ekzistas viro estanta mia kopio,
ne nur mia bildo en spegulo.


Jogjakarto, oktobre 2012


Esperantigita el la poemo "Alter ego",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

Saturday, May 30, 2015

Scia fluo nehaltigita

Bildo: http://www.clear-mind-meditation-techniques.com

Scio kruciras tra la lingvo
kaj riĉigas homan menson,
poste ĝi elvenas tra vortoj
en skriba aŭ parola formo.

Komenciĝas el parola formo,
homoj mense scion konservas
kaj ĝin pasas al la nova generacio
tra rakontoj fluantaj el la buŝo.

Tiu nova idaro scion ricevas,
kaj ĝin aplikas, kaj transdonas.
Novaj alvenantoj miksiĝas kun ili,
ilin montras vojon konservi historion.

Utiligante braĝon kaj ŝtonplaton,
ili transdonas eksterlandan scion.
Ĉiuj literoj proprajn sonojn havas
kaj signifas ion se kunstariĝas.

Do, ekde tiu miriga momento,
multe da scio oni litere konservas
kaj la nuntempa idaro rapide forgesas.
Se ili forgesas, ili trovas en skribaĵo.

Tamen, ne nur en skribaĵoj,
scio troviĝas ankaŭ je diversaj iloj,
trovita pere de la okuloj kaj oreloj
kaj utiligita por beligi nian vivon.

Verdire, homa scio estas plurforma,
kiel arbo kun trunko, branĉoj, kaj folioj.
Tial, scio ne fariĝos kompletforma
se nur unu pleniganta la cerbon.

Noemuti-Timoro, aprile 2011

Esperantigita el la poemo "Hine in sain kaätuäs",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

Manĝi samtable kun Judas


Bildo: http://p2.la-img.com/369/17801/6027193_1_l.jpg

Manĝaĵo kaj trinkaĵo ĝojon portas
al homoj de koro pura kaj malpura.
Malsato ne elektas homojn,
ankaŭ soifo ne distingas iun.

Je la sama tablo ni kune manĝas,
ni juste dividas viandon kaj rizon,
sammaniere ni dividas arakon.
Ni kune manĝas kaj trinkas.

Sed morgaŭ aŭ postmorgaŭ,
ni la kunmanĝantoj scios,
ke jam je la sama tablo
ni sidis kune kun Judas.

Noemuti-Timoro, aprile 2011

Esperantigita el la poemo "Tah meja mesê tok Yudas",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

Wednesday, April 29, 2015

Ripo


Bildo: El Facebook
 
Oni diras, ke vi estas prenita de mia ripo,
por fari vian aroman korpon kaj dolĉan animon
por ke la mondo pleniĝu de beno kaj ĝojo.
Do hodiaŭ ni renkontas unu la alian.

Mi scias nenion, nur Dio kiu montras;
nur Li, kiu havas la povon indiki kaj juĝi.
Lasu ĉiun fariĝi laŭ lia volo kaj instrukcio;
lasu la teron kaj la ĉielon obei al Li.

Eble vi estas ripo mia laŭ sortdifino.
Mi esperas, ke Dia graco estu sendita
por ke, tenante manojn, ni paŝu al altaro
kaj niaj buŝoj diru promeson, sanktaĵon.

Noemuti-Timoro, februare 2011


Esperantigita el la poemo "Nuibnapâ",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu