Mi vidas pluvon

La nuboj subite mallumiĝas,
la suno fermas ĝian okulon;
la vento bruas kaj etendiĝas,
movante branĉojn de kesambio.

Malvermeco min atakas,
penetrante ĝis la ostoj.
Kiam sonĝo estas bona,
dormo ĉiam daŭriĝas.

Mi memoras la sunon brulantan,
kiu jam forlasis palacegon;
mi perdas la lunon brilan,
akompaninte min ĉiunokte.

Pluvo, pluvu laŭregule;
suno, brilu kun flarado!
Nia vilaĝo ne estas lago,
nia insulo ne estas kopro.

Noemuti-Timoro, marte 2011
Esperantigita el la poemo "Au umasan ulan",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu 
--------------
*Kesambio estas arbo tropika havanta duran lingnon, science nomita Schleichera oleosa.

Vojo nia ankoraŭ longas

Nuntempe vortoj belaj
trapasas la ĉielon
kaj fluas tra la maro.
Ni ne atendas monaton.

Kaj malgraŭ esti en alia loko,
ĉiutage en ĉambro via,
ĝis la fino de nokto longa
vi atendas telefonvokon.

Sed la beleco de ĉiu vorto
neniam malkovras enhavon.
Ni ambaŭ devas fariĝi paro
komprenanta aman esencon.

Espero ankoraŭ estas en marego;
parolo ankoraŭ ne montras frukton
kaj ni ankoraŭ ne havas posedantojn.
La Eternulo skribis homan destinon!

Noemuti-Timoro, marte 2011
Esperantigita el la poemo "Hit lalne fê namnaun",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

Bela virgulino

Hieraŭ vespere mi vin vidis en vigla festo;
hieraŭ vespere mi tenis viajn perfektajn manojn;
hieraŭ vespere mi regardis viajn klarajn okulojn;
hieraŭ vespere vi min karesis en mia sonĝo.

Bela virgulino…
perfekta juna virino…
Sed, kiu estas vi?
Diru al mi vian nomon,
ho juna virino beleta.

Mi forgesas vian belan nomon;
mi volas teni viajn perfektajn manojn;
mi volas karesi vian aroman hararon;
mi volas posedi vian vivan animon.

Venu kurante nun al miaj manoj;
kuru rapide al mia seka koro;
eniru nun en mian ĉiaman vivon;
ĉirkaŭprenegu kaj neniam lasu min
kvazaŭ mi vin forlasus tiun ĉi nokton.

Noemuti-Timoro, februare 2011
Esperantigita el la poemo "Lîfeto amasat",
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu

Luno brila

Luno brila, kiu iluminas la teron;
luno brila, kiu adiaŭas mallumon.
Vi anstataŭas la sunon, regas la ĉielon.
Vi aperas je vespera krepusko,
vi forlasas la teron je mateno.

Tiun ĉi nokton mi sidiĝas por vin ĉiam atendi
ĝis kiam vi brilas kiel hieraŭ vespere.
Sed vi ne ekrigardas la teron.
Vi daŭre sidiĝas je la fino de la nuboj.

Luno brila, ĉu vi koleras kun mi?
Princino noktotempa, ĉu vi malĝojas?
Bonvolu paroli al mi, via amiko.
Eble mi povus kuraci vian koron.

Princino noktotempa, aŭskultu mian peton.
Mi volas havi koran kunligon kun vi,
mi volas dividi ĉiun malfacilecon kun vi.
Akceptu min kiel gardanto via.

Mi ne iros el ĉi tiu atend-loko;
mi ne moviĝos al alia loko;
Mi vin atendos ĝis vi aperos.
Aperu por respondi mian peton
kun rideto, kiel signo de ĝojo.

Noemuti-Timoro, februare 2011
Esperantigita el la poemo "Funan ameûsinet" ,
verkis davanlingve kaj esperantigis Yohanes Manhitu